1زمینه و هدف: بروسلوز از بیماری های عفونی شایع منتقله از حیوان به انسان است. جهت تشخیص بروسلوز از روش های مختلف کشت خون، سرولوژی، PCR و الیزا استفاده می شود. این مطالعه با هدف مقایسه ارزش تشخیصی تست های الیزا با تست های سرولوژیک بروسلا در بیماران مبتلا به بروسلوز انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی مقطعی که از فروردین تا اسفند سال 1397 انجام شد، 231 بیمار مراجعه کننده به بیمارستان سینا شهر همدان با علایم بالینی و تشخیص احتمالی بروسلوز وارد مطالعه شدند و همزمان با انجام آزمایشات سرولوژی رایت، کومبس رایت و 2ME ازنظر IgG و IgM به روش الیزا نیز انجام شد. سپس نتایج آزمایشات تجزیه وتحلیل گردید. یافته ها: درمجموع (64/63%)147 مرد و (36/36%)84 زن با میانگین سنی 16/16±60/44 سال وارد مطالعه شدند. نتایج IgG و IgM به ترتیب در 1/80% و 30/30% مثبت و مبتلا به بروسلوز بود. حساسیت IgG درمقایسه با تست های سرولوژی 2ME، رایت و کومبس رایت در نقاط برش مختلف بین 28/94%-80/83 و ویژگی آن بین 34/33%-20 بود. حساسیت IgM نیز در نقاط برش مختلف بین 40%-78/34 و ویژگی آن بین 47/89%-67/78 دیده شد. نتیجه گیری: درمقایسه با تست های سرولوژی تشخیصی بروسلوز، IgG دارای حساسیت بیشتر و IgM واجد ویژگی بالاتری است. درصورت عدم دسترسی به تست های سرولوژیک می توان از الیزا جهت تشخیص بروسلوز استفاده کرد. اما به دلیل ارزش تشخیصی پایین تر نمی تواند جایگزین آنها شود.

مقدمه: بیماری لیشمانیازیس جلدی یا سالک دارای دو نوع آنتروپونوتیک و زئوتوتیک در ایران است. این بیماری که قبلا به نام خشک و مرطوب نامیده می شد، به ترتیب توسط دو گونه مختلف انگل به نام های لیشمانیا تروپیکا و لیشمانیا ماژور ایجاد می شوند. در گذشته تشخیص نوع لیشمانیازیس به روش هایی نظیر شواهد اپیدمیولوژیک و علائم بالینی با ضریب اطمینان پایین انجام می گرفت. در حال حاضر استفاده از تست های پیشرفته آزمایشگاهی، تشخیص گونه لیشمانیا و نوع بیماری را مشخص می سازد. این تحقیق به منظور یافتن ارتباط بین نمای بالینی زخم با تست لیشمانین والایزا با استفاده از آنتی بادی منوکلونال اختصاصی اجرا گردید. روش کار: این مطالعه توصیفی از پاییز 1381 لغایت اسفند 1382 در بخش انگل شناسی بیمارستان امام رضا (ع) مشهد و مرکز تحقیقات پوست دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام گردید. جمعیت مورد مطالعه از بین بیماران داوطلب که دارای زخم مشکوک به سالک بودند و به کلینیک های پوست مشهد مراجعه و سپس به آزمایشگاه معرفی شده بودند، انتخاب گردید. ابتدا برای 153 بیمار دارای زخم مشکوک به لیشمانیازیس جلدی آزمایش مستقیم، کشت و تست جلدی انجام گردید و سپس به روش الایزا با استفاده از منوکلونال آنتی بادی اختصاصی انگل های کشت داده شده تعیین گونه شدند و نتایج به دست آمده از آزمون های آماری تجزیه و تحلیل گردید. نتایج: طیف سنی بیماران بین یک سال و هفت ماه تا 97 سال بود که 63.9% را افراد مونث و 36.1% را افراد مذکر شامل می شدند. در بین 72 بیمار آزمایش شده از نظر علائم بالینی، 91.6% دارای زخم خشک 8.4 دارای زخم مرطوب بودند. در میان بیمارانی که از نظر بالینی زخم مرطوب داشتند، انواع ل.تروپیکا، ل. ماژور و گونه های ناشناخته به ترتیب در 66.6%، 28.8%، 4.2% موارد مشاهده شد. همچنین بین کسانی که از نظر بالینی زخم مرطوب داشتند، انواع ل.تروپیکا، ل.ماژور و گونه های ناشناخته به ترتیب در 5.6%، 1.4% و 1.4% موارد دیده شد. حساسیت تست جلدی در مبتلایان به لیشمانیا ماژور به مراتب بیشتر از مبتلایان به گونه های دیگر بود. نتیجه گیری: تست الایزا با استفاده ازآنتی بادی منوکلونال اختصاصی یک تست حساس و مطلوب در تشخیص افتراقی نوع های لیشمانیازیس می تواند مورد استفاده قرار گیرد. هر دو نوع لیشمانیازیس آنتروپونوتیک و زئونوتیک در مشهد وجود دارد. شیوع سالک آنتروپونوتیک سه برابر بیشتر از سالک زئونوتیک است. نمای بالینی نمی تواند بیانگر گونه ایجاد کننده سالک باشد. حساسیت تست جلدی در سالک زئونوتیک به مراتب بیشتر از سالک آنتروپونوتیک است. برای تعیین گونه انواع ناشناخته بررسی بیشتر لازم است.

مقدمه: پولیپ بینی یک بیماری التهابی و با علت ناشناخته است. اخیرا بحث های زیادی در مورد ریفلاکس و هلیکوباکترپیلوری به عنوان عامل احتمالی پولیپ بینی وجود دارد. مطالعه حاضر به بررسی و جود هلیکوباکترپیلوری در پولیپ بینی می پردازد.روش کار: در این مطالعه موردی - شاهدی، 37 بیمار مبتلا به پولیپ که تحت جراحی آندوسکوپی سینوس قرار گرفته و 38 نفر به عنوان گروه کنترل از نظر وجود هلیکوباکتر پیلوری در بافت و نمونه های سرمی مورد بررسی قرار گرفتند.نمونه های بافتی در هر دو گروه توسط تست سریع اوره آز و نمونه های سرمی از نظر آنتی بادی علیه هلیکوباکترپیلوری با استفاده از روش الایزا مورد بررسی قرار گرفتند. هلیکوباکتر پیلوری را زمانی برای هر نفر مثبت در نظر گرفتیم که هر دو تست در آن مثبت شده بودند.نتایج: میزان موارد مثبت سرمی در بیماران مبتلا به پولیپ 66.2 درصد و در گروه کنترل 36.8% بود (p<0.001) تست سریع اوره آز در 9 بیمار مبتلا به پولیپ مثبت گردید، در حالی که در هیچ کدام از افراد گروه کنترل مثبت نشد (p<0.01) فقط در سه نفر از بیماران مبتلا به پولیپوز بینی، هر دو تست سرولوژی و اوره آز مثبت گردید.نتیجه گیری: پولیپ بینی می تواند توسط سایر باکتری های دارای فعالیت اوره آزی کلونیزه شده و باعث ایجاد نتایج مثبت کاذب در تست اوره آز شود. لذا انجام مطالعات بعدی و با عنایت به تست های تشخیصی با میزان موارد مثبت و منفی کاذب کمتر توصیه می شود.

زمینه و هدف: آنتی بادی های علیه dsDNA به صورت فراوان در سرم بیماران لوپوس اریتماتوس سیستمیک وجود دارد امروزه کیت های تجاری الایزا از DNAها و اتصال گرهای مختلف DNA برای جداسازی آنها استفاده می کنند. این مطالعه به منظور ارزیابی دو منبع مختلف DNA و نیز دو نوع ماده اتصال گر مختلف DNA در سنجش الایزا صورت گرفت.روش بررسی: در این مطالعه DNA اشریشیا کلی (ATCC25922) و تیموس گوساله را با درجه خلوص بالا استخراج گردید و به عنوان آنتی ژن جهت کوتینگ و از دو ماده پلی – ال - لیزین و Methylated- BSA جهت پیش کوتینگ مورد استفاده و ارزیابی قرار گرفتند. جهت تعیین حساسیت و ویژگی از نمونه های سرمی از بیماران لوپوس اریتماتوس سیستمیک و افراد سالم اهدا کننده خون در مقایسه با تست ایمنوفلورسانس (IF) و کیت تجاری استفاده گردید با استفاده از نرم افزارSPSS  ویراست 15 و آزمون McNemar به منظور تجزیه و تحلیل داده ها استفاده گردید.یافته ها: نتایج نشان داد که Methylated- BSA واکنش غیر اختصاصی بسیار کمتری نسبت به پلی – ال - لیزین دارد همچنین حساسیت و ویژگی الایزا با DNA تیموس گوساله در مقایسه با تست ایمنوفلورسنس (IF) و کیت تجاری الایزا به ترتیب 80%، 88% و 100%، 98% به دست آمد و الایزا با DNA اشریشیا کلی در مقایسه با تست ایمنوفلورسنس (IF) و کیت تجاری الایزا به ترتیب 73%، 69%، 85% و 79% به دست آمد.نتیجه گیری: DNA  تیموس گوساله بالقوه منبع آنتی ژن مفیدی جهت جداسازی آنتی بادی های علیه dsDNA توسط آزمون الایزا است. همچنین استفاده از Methylated- BSA می تواند نقش موثری در کاهش واکنش های غیر اختصاصی نسبت به پلی – ال - لیزین داشته باشد.

سابقه و هدف: با وجودی که کشت گلبولهای سفید مادر در رده های سلولی و شناسایی انکلوزیون های ویروس روش تشخیصی ارزشمندتری در بیماران مبتلا به سیتومگالوویروس است، اما برای تشخیص عفونت سیتومگالوویروس، از تست الایزا و سنجش آنتی بادی های ضد سیتومگالوویروس استفاده می شود. در این مطالعه، هدف ما بررسی ارزش تشخیصی این دو روش برای شناسایی موارد عفونت سیتومگالوویروس در مادر و نقش احتمالی آن در سقط جنین می باشد.روش بررسی: در این پژوهش که از نوع ارزیابی آزمون های تشخیصی است، آنتی بادی های ضد سیتومگالوویروس به روش الایزا بررسی شد. هم چنین 5 میلی لیتر خون سیتراته مادر در فلاسک های کشت رده سلولی فیروبلاستی MRC5 تلیقح گردید و بعد از 72 ساعت از نظر تشکیل اجسام انکلوزیون داخل سلولی بررسی شد. نمونه های مثبت انتخاب گردید و به روش PCR از نظر حضور اسیدنوکلئیک سیتومگالوویروس تایید شد.یافته ها: 118 مادر با سابقه سقط جنین بررسی شدند. در 6 مورد (1/7%) تست الایزا و یا کشت سلول از نظر عفونت سیتومگالوویروس مثبت بود که همگی سقط بار اول بودند. در کشت سلولی، 6 مورد انکلوزیون داخل سلولی مشاهده شد که فقط 4 مورد آن در آزمون PCR، از نظر وجود اسیدنوکلئیک سیتومگالوویروس تایید شد. درتست الایزا، 2 مورد افزایش تیتر سرمی آنتی بادی کلاس IgM بر ضد سیتومگالوویروس یافت شد و در مجموع 6 مورد ابتلا به عفونت سیتومگالوویروس تشخیص داده شد.نتیجه گیری: تست الایزا و روش کشت در رده های سلولی، هیچکدام به تنهایی برای تشخیص عفونت سیتومگالوویروس مادر کافی نیستند. احتمالا عفونت سیتومگالوویروس با سقط جنین تکراری رابطه ای ندارد و ترجیحا در سقط های بار اول دیده می شود.

مقدمه: تاثیر آنتی بادی ضداسپرم با میزان شیوع 26-6% در ایجاد ناباروری به خوبی شناخته شده است. لذا اندازه گیری آن در سرم و یا مایعات بیولوژیک مردان و زنان از اهمیت کلینیکی برخوردار است. امروزه یکی از مهمترین موضوعات مورد بحث در ناباروری ایمونولوژیک، طراحی روشی استاندارد جهت اندازه گیری ASA می باشد. مطالعات انجام شده نشان می دهند که روش الایزا در بین روش های تشخیص ASA، درصورتی که از آنتی ژن های سطحی اسپرم با حداقل آلودگی به آنتی ژن های غیر اسپرمی و آنتی ژن های داخلی اسپرم استفاده گردد، روشی بسیار حساس و قابل اعتماد بوده و بهتر از سایر روش های تشخیص و اندازه گیری ASA می باشد. بنابراین هدف از مطالعه حاضر طراحی یک روش الایزا با روش قابل قبول استخراج آنتی ژن های سطح اسپرم و با حداقل آلودگی به سایر پروتیین های اسپرم جهت تعیین میزان ASA می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه، تکنیک الایزای غیرمستقیم با استفاده از سه روش مختلف استخراج آنتی ژن های سطح اسپرم شامل روش سونیکاسیون، استفاده از دترجنت سدیم دودسیل سولفات و نیز استفاده از دترجنت لیتیوم دی یدو سالیسیلات، طراحی گردید. در نهایت پس از طراحی روش، الایزای طراحی شده با آنتی ژن حاصل از سه روش مختلف استخراج آنتی ژن های سطح اسپرم، به همراه دو کیت الایزای تجاری مشابه با تست روتین مراکز درمان ناباروری (SpermMar) مورد مقایسه قرار گرفته است.نتایج: در تجربه عملی از 28 سرم مشکوک به ASA که توسط تست SpermMar، 16 مورد جواب مثبت داشتند، به روش الایزای طراحی شده با آنتی ژن های حاصل از دترجنت LIS، 14 سرم، جواب مثبت حقیقی نشان داد و تنها 2 مورد جواب منفی کاذب وجود داشت و جواب مثبت کاذب نیز مشاهده نگردید؛ درحالی که در روش سونیکاسیون فقط 5 مورد مثبت حقیقی داشت و 11 مورد جواب منفی کاذب نشان داد. روش استفاده از دترجنت SDS نیز 13 مورد مثبت حقیقی، 3 مورد جواب منفی کاذب و 4 مورد جواب مثبت کاذب نشان داد. به علاوه، دو کیت تجاری به ترتیب 7 و 4 مورد جواب مثبت حقیقی نشان داد. در هر دو کیت های تجاری 1 مورد جواب مثبت کاذب و نیز به ترتیب با 9 و 12 مورد جواب منفی کاذب همراه بودند. بر اساس نتایج حاصل روش الایزا با استفاده از دترجنت LIS، حساسیت (5/87%) مناسبی داشته و از ویژگی و کارایی بسیار بالایی در مقایسه با سایر روشها برخوردار است (به ترتیب 100 % و 8/92%). از طرف دیگر همبستگی معنی داری نیز بین روش طراحی شده و SpermMar وجود دارد (r=0.572).نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه روش الایزای طراحی شده با استفاده از آنتی ژن های استخراج شده از سطح اسپرم به کمک دترجنت LIS دارای حداقل نتایج کاذب است و بهتر از سایر روش های استخراج آنتی ژن های سطحی اسپرم و کیت های مشابه خارجی جهت تشخیص و تعیین میزان ASA می باشد.

زمینه با توجه به شیوع بروسلوز در ایران اهمیت تشخیص به موقع و سریع آن انتخاب روش آزمایشگاهی اختصاصی و دقیق را ضروری می نماید. هدف از این تحقیق، ساخت کیت الایزا غیرمستقیم و بررسی دقت آن جهت تشخیص بروسلوز انسانی بوده تا بتواند به عنوان جایگزینی مناسب برای روش های رایج مانند رایت و 2ME و کیت های وارداتی به کار رود. مواد و روش ها: در این تحقیق از پروتیین نوترکیب تولید شده از ژن bp26 (omp28) بروسلا ملیتنسیس به عنوان آنتی ژن جهت کوت کردن میکروپلیت ها استفاده شد. تعداد 124 نمونه سرم شامل 62 سرم افراد سالم و 62 نمونه سرم بیماران مبتلا به تب مالت وارد مطالعه شدند. نتایج به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS ویرایش 18 تحلیل گردید. یافته ها: میانگین سنی در گروه بیماران 5/13± 8/39 سال و در گروه افراد سالم 7/12± 1/36 سال بود همچنین 1/66 درصد افراد بیمار مذکر و 9/62 درصد آن ها ساکن روستا بودند و این میزان در گروه افراد سالم به ترتیب 71 درصد و 2/45 درصد بود. میزان حساسیت کیت الایزا به کار رفته در این مطالعه 92 درصد و میزان ویژگی این کیت 87 درصد و ارزش اخباری مثبت آن 88 درصد و ارزش اخباری منفی آن 92 درصد و میزان دقت تست 90 درصد تعیین گردید. نتیجه گیری: کیت تشخیصی الایزای تهیه شده با اکثر سرم های مثبت انسانی واکنش دارد با اینحال این کیت نیاز به ارزیابی بیشتر در تعداد زیادتری از نمونه های بالینی از مناطق مختلف و با اشکال مختلف بالینی بیماری بروسلوز انسانی دارد.

زمینه و هدف: توکسوپلاسموزیس (Toxoplasmosis) یکی از بیماری های انگلی است که سبب بعضی حالات بالینی عفونی می گردد. یکی از راه های انتقال بیماری توکسوپلاسموزیس مادرزادی از طریق جفت به جنین می باشد که تشخیص این بیماری را در این مرحله بسیار حائز اهمیت می نماید. توکسوپلاسموزیس مادرزادی چنانچه در سه ماهه اول بارداری رخ دهد، به سقط جنین، اختلالات اعصاب مرکزی و چشمی منجر می شود. لذا روش های تشخیصی دقیق در بررسی زنان مبتلا به عفونت توکسوپلاسموز حائز اهمیت می باشد که شامل روش های سرولوژی مانند الایزا و الایزا اویدیتی (Avidity) IgG هستند. هدف از این مطالعه تعیین زمان ابتلاء مادران به انگل توکسوپلاسما گوندی (Toxoplasma gondii) بود. روش کار: بررسی فوق از نوع مطالعات ارزیابی بود. در این راستا سعی شده است از جمع آوری نمونه های مختلف و بررسی مقایسه ای آنها در تشخیص توکسوپلاسموزیس مادرزادی مانند نمونه های سرمی و مایع آمنیوتیک، استفاده گردد. روش های آماری مورد استفاده در این بررسی با نرم افزار نسخه 18 spss انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که اکثر مادران مورد بررسی در همین اواخر به انگل توکسوپلاسما گوندی مبتلا شده اند و افزایش تیتر الایزا اویدیتی با تعداد سقط جنین در آنها در ارتباط است. نتیجه گیری: در روش الایزای ساده تنها تیتر آنتی بادی های IgM به درستی اندازه گیری می شوند، اما در روش جدیدتر که الایزا اویدیتی نام دارد، تیتر آنتی بادی IgG توکسوپلاسما گوندی هم به درستی اندازه گیری میشودو هم اینکه زمان ابتلاء مادران به این انگل مشخص می گردد.

هدف: بررسی توان آنتی ژن تام (کرود) انتامیبا هیستولیتیکا و فراکنشهای آن FI)، FII و (FIII در تعیین ارزش آنتی بادیهای ضد آمیب به روش الایزا مواد و روشها: سویه NIH:200 انتامیبا هیستولیتیکا به طریق اگزنیک کشت داده شد و آنتی ژنهای آن به روش کروماتوگرافی به سه جزء اصلی تجزیه شد FI)، FII و (FIII. هر یک از این اجزای خود به عنوان یک آنتی ژن جهت تشخیص آنتی بادی در موارد آمیبیازیس حاد (25 مورد) شامل آبسه آمیبی کبد (15 نفر)، دیسانتری حاد روده ای (10 نفر) و گروه کنترل (10 نفر) از طریق تست الایزا مقایسه گردیدند. یافته ها: آنتی ژن کرود و فراکشن FI استفاده بیشتری در تستهای سرولوژیکی برای تشخیص آنتی بادیهای ضدآمیب دارند. در حالیکه، توانایی تشخیص آنتی بادی آنتی ژنهای FII و FIII کمتر است و آنتی ژنهای مناسبی برای شناسایی آنتی بادیهای ضدآمیب نیستند. با توجه به نتایج بدست آمده حساسیت تست الایزا با استفاده از این آنتی ژنها کاهش می یابد. اما در مواردی که از آنتی ژن FI استفاده شده است حساسیت تست الایزا بسیار بالا بود. نتیجه گیری: در آمیبیازیس مهاجم روده ای و خارج روده ای تحریک سیستم ایمنی هومورال با تولید آنتی بادی علیه آنتی ژنهای آمیب همراه است. شناسایی آنتی بادیهای موجود در سرم افراد تحت مطالعه و گروه کنترل با استفاده از انتامیبا هیستولیتیکا به روش الایزا انجام شد و مشاهده شد که الایزا با استفاده از فراکشن آنتی ژن FI به میزان 100-90 درصد اختصاصی است.